بازارهای اصلی مبادلات ارزی

ارزهای خارجی لزوماً به دو شیوه مشخص معامله می شوند: روش اول در بازارهای مبادلاتی سازمان یافته و نوع دوم در بازار فرابورسی یا OTC. انجام معاملات به شیوه مبادله در بازارها مبادلاتی تنها بخش بسیار کوچکی از مجموع مبادلات جهانی ارز را تشکیل می دهد و بخش اعظم معاملات ارزهای خارجی که بین بانکها و سایر فعالان بازار ارز صورت می گیرد، به شیوه فرابورسی (over the counter) انجام می شود.

1. بازارهای سازمان یافته ارز

در بازارهای مبادلاتی سازمان یافته، مثل بازار مبادلات تجاری شیکاگو (CME) در ایالات متحده، قراردادهای ارزی استاندارد که ارزش پولی مشخصی دارند در بازار پول بین المللی (IMM) معامله می شوند. یک سازمان تسویه حساب مرکزی نیز متصدی هماهنگی تراکنش های معاملاتی بین دو طرف معامله است. شیوه انجام معاملات آتی ارز دارای اشکالات و زیان های متعددی است که در بخش مزایای انجام معاملات فارکس به آن اشاره شده است.

2. بازار فرابورسی ارز

در مقابل، بازار معاملات فرابورسی، انجام معاملات در سراسر جهان را با تعداد بسیاری از فعالان و نیز با ارایه قیمتهای مناسب فراهم می کند و در این میان، شهرت و شرایط معاملاتی که یک کارگزار ارایه می دهد، موجب انتخاب آن از سوی فعالان بازار می گردد. شاید بتوان گفت، بازار معاملات ارز، رقابتی ترین بازار در جهان است و کارگزارانی از جمله ACM برای جذب مشتریان جدید و حفظ مشتریان فعلی خود می بایست این اطمینان را بوجود آورند که عرضه کننده بالاترین استانداردهای ارایه خدمات بوده و مطابق با این استانداردها و مقررات بازار عمل می کنند. طبق تحقیقی که در سال 2007 تحت نظارت بانک تسویه حساب بین المللی (BIS) صورت گرفته، میزان گردش مبادلات پولی جهان در حدود 3.2 تریلیون دلار در روز تخمین زده شده که نسبت به سال 2004، رشدی معادل 60% را نشان می دهد. در بین مراکز متعدد مالی جهان، بیشترین میزان تبادلات ارزی در انگلیس صورت می گیرد، این درحالی است که ارز این کشور، پوند انگلیس، نسبت به برخی از ارزهای دیگر کمتر معامله می شود. همانطور که در نمودار زیر دیده می شود، 34 درصد مجموع معاملات جهانی ارز در انگلیس، 17 درصد در ایالات متحده و 6.1 درصد در سوئیس انجام می شود و این میزان برای ژاپن که در رتبه چهارم قرار دارد، تنها 6 درصد است.