اصولاً
تبادلات ارزی به دو روش مشخص انجام می گیرند: یا بصورت کاملاً سازمان
یافته و مدون و یا به شیوه انجام معاملات خارج از بورس (OTC). انجام معاملات به شیوه اول بخش کوچکی از بازار را در بر می گیرد و
عمده معاملات و حجم اصلی انجام تبادلات ارزی بین بانکها و سایر شرکت
کنندگان این بازار به صورت معاملات خارج از بورس، تشکیل می دهد. در
ادامه به اختصار به بررسی این دو شیوه اشاره می کنیم:
1. انجام تبادلات
ارزی به شیوه سازمان یافته
در
روش انجام معاملات به صورت سازمان یافته، مثل بورس کالاهای
بازرگانی شیکاگو
(CME)
در
ایالات متحده امریکا، قراردادهای
ارزی با مقادیر معین تنظیم شده که ارزش پولی خاص دارند و در بازار
پول
بینالملل
(IMM)
معامله می شوند. در این سیستم، یک خزانه داری مرکزی وجود دارد که
تطابق معاملات را بین طرفهای متقابل
سازمان دهی می کند. در این شیوه مشکلات بسیاری وجود دارد که در بخش
"مزایای
انجام معامله در بازار تبادلات ارزی" به آنها اشاره شده است.
2.
بازار فارکس
در
مقایسه با شیوه اول، بازار خارج از بورس(OTC)
قابلیت در دسترس قرارگرفتن تعداد بیشماری از مشتریان را در سراسر
جهان فراهم می سازد و آنچه زمینه فعالیت شرکت کنندگان را بوجود می
آورد، کیفیت قیمت، شرایط تجارت و
حسن اعتباری است که کارگزاران بازار فراهم می سازند. بدین ترتیب،
این بازار رقابتیترین بازار جهان خواهد بود و کارگزارانی مانند
ACM
اگر مایل به جذب مشتریان جدید و حفظ مشتریان فعلی خود هستند، می
بایست ارائه بالاترین
استانداردهای خدمات را تضمین کنند و نیز استانداردها و امکانات
جدیدی را مهیا نمایند . بر
طبق تحقیقی که در سال 1998 توسط بانک تسویه های حساب های
بینالمللی
(BIS)
به
عمل
آمده ، کل گردش مالی
معامله
گران جهان در حدود 1490 میلیارد دلار
آمریکا در روز برآورد شد. اما، گردش مالی بازارهای سلف ارز 12
میلیارد دلار آمریکا
اعلام شد.
در
میان مراکز مالی متعدد در سراسر جهان ، بیشترین حجم معامله ارز در
انگلستان
صورت
میپذیرد هرچند که پول ملی این کشور، یعنی پوند انگلیس، کمتر از برخی
از ارز های
سایر
در بازار معامله میشود. همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است،
حساب های
فعال
بازار ارز انگلستان حدود 32 درصد کل حساب های جهان است. ایالات متحده
با حدود
18
درصد
در مقام دوم و ژاپن با 8 درصد در سومین جایگاه قرار دارد.
|